परदेशमा हाँस्छु म, तर मनभित्र गाउँ रोइरहेको हुन्छ। भीडमा हजारौँ मान्छे हुन्छन्, तर आफ्नै मान्छेको अभाव खट्किरहन्छ। आमाको हातको खाना, बुबाको माया, दशैंको टीका अनि घरको आँगन— सबै सपनामा मात्र भेटिन्छन्। पैसाको लागि परदेश आएँ, आफ्ना खुसीहरू पछाडि छोडेर। यहाँ भविष्य बनाउँदै छु, तर वर्तमान भने एक्लोपनमै बितिरहेको छ। कहिले फर्केर जाउँला त्यो आफ्नै माटोमा, जहाँ थोरै भए पनि मन सधैं धनी थियो। परदेशले धेरै कुरा दियो, तर एउटा कुरा खोस्यो— आफ्नो मान्छेसँग बिताउने सुन्दर समय। 🇳🇵❤️